Wijkdichter Zurenborg

Onvoltooid verleden toekomst

 

samen met de planten, die je vandaag water gaf

groeit het vertrouwen dat we lang genoeg

zullen leven om oude woorden met elkaar te delen

over beelden kunnen praten die voor ons

nooit zullen vergelen, ook al brokkelen

de randen er voorzichtig van af, de avonden

die we er in doorbrengen zullen de leren zetel

tegen dan versleten hebben, overal zullen resten

schemeren van blikken die we te rusten legden

in het hele huis

zal geworden zijn, zodat nieuwe bewoners

er zich enkel in hoeven te spiegelen

zoals wij ooit deden; je snuit je neus en vraagt me

hoe we het avondeten zullen bereiden

 

 

 

 

reis

 

je twijfelt je een weg

langs bosranden en weien

waar een valk op een paaltje

wacht, onkruid wiegt in de berm

 

je kijkt naar het achtergelaten gras

legt je lichaam neer

 

hoewel je niet van nachtwandelingen

houdt, verlaat je je slaap

en de wind keert

 

 

 

 

 

 

 

 

 

21/07/2017

 

 

een heel klein heelal

 

vandaar dat ze snel moet praten

haar adem is als een touw

waar steeds meer stukjes worden afgeknipt

 

zo vertelt ze over het leven toen

er nog licht uit kaarsen kwam

en de eetkamer als een klein

heelal de wereld bevatte

 

hoe men koffie uit witloof

dronk, eten door bonnetjes

in stukken werd gesneden

 

en over bommen die ver

van nu vielen en gebroken

glazen deden trillen

 

ze valt stil, enkel haar klok

tikt op hartritme, ze opent

haar mond, bijt zuurstof uit de lucht

toont wat ze denkt, ze vouwt haar handen

in elkaar, legt ze in haar schoot

 

ze kijkt door me heen

en weer bloeit haar hart.

22/06/17

 

maten

 

we hebben geen vast ritueel, onze ontmoetingen

blijven bij hun eerste keer, om de beurt herhalen

we elkaars woorden, jij spreekt over essentie

 

vangt aan met ‘leuk weerzien’, glazen wijn

vertragen het einde, hoewel dat het er nooit

komt, zeg je, kijken we samen door het raam

 

naar de boom in de tuin, waar hij bladeren

neerlegt, intussen zien we stilte groeien

verplaatst de tijd ons afscheid

naar de volgende afspraak

 

 

                                                                                                                                            22/04/2017

 

het eilandgevoel nabij

 

draai het plein rond, op je fiets

loop achter ballen, uit de bomen

vallen ze langs de bladeren, kies de schommel

een vriend op de schuif af en houd zeker

je fietshelm op, zo hoef je niet te schakelen

gekleed in onschuld met bloemetjes motief

je bevindt je in de haven van het eiland

om je hoek waar je nu hoort

wat je later zal zien

 

 

 

 

 

01/03/17